Yalnızlık

Çevreme baktım bugün. Epey bi kalabalık. Bu esnada sordum kendime 'yalnızlık nedir?' diye... Bir çok cevap vardı.

Yalnızlık; aslında söyleyecek çok şeyi olupta söyleyememektir. Kelimelerin bir bir boğazında düğümlenip kalmasıdır. Çevrenin o kadar kalabalık olmasına rağmen sesini duyuramamaktır.

Yalnızlık; sırf iş olsun diye biri ile beraber olmaktır. Sırf seni seviyor diye aynı dili konuşmasanız bile onunla vakit geçirmektir.

Yalnızlık; karşındaki insanın kalbi kırılmasın diye göz göre göre susmaktır çoğu zaman. İçine atmaktır. Bilinmezki daha çok içimize hapsederiz yalnızlığı.

Yalnızlık; başkasını düşünüp gece uykularından uyandığında, aslında onun seni düşünmediğini, umrunda bile olmadığını bilerek tekrar uykuya geçmektir.

Yalnızlık; içine hapsettiğin çocuksuluğu, duygusallığı, bir çok güzellikleri görüp ortaya çıkarabilecek birini bulamamaktır.

Peki nedir yalnızlığın sonu? Ya da ne değildir?

Peki mutlu muyuz, mutsuz muyuz yalnızlığımızla....