Üniversiteye ilk adım attığım günü dün gibi hatırlıyorum. Sıcak bir yaz günü, aklımda onlarca soruyla okul kapısından girmiştim. Sonradan yemekhane olduğunu öğreneceğim bir mekana kurulu kayıt masalarını gidip, ilgili evrakları tek tek kodlayışım bile an ve an gözümde.
Yeni bir şeyle karşılaşmak, onu hayatının önemli bir yerine koyacağını bilmek insanı endişelendirir. Bu ilkokulda da, lisede de aynıdır. Farklı olan sona yaklaştığını bilmek ve daha fazla zorlukla karşılaşacağını tahmin edebilmektir.
Bir çok öğrenci üniversiteyi kazandığı yılı ÖSS stresini atmak için fırsat olarak görür; kimisi "abi şu okulu kazanayım, yatacağım bir yıl..." der. Aslında bu olay bünyenin yaşanılan bu büyük strese karşı geliştirdiği bir korunma mekanizmasıdır. Bu sözleri söyleyen öğrencilerden bazıları bunun farkında bazıları da değildir. Zamanı gelince, üniversite kapısından girmenin verdiği sorumluluğu hissedince çoğu zaman bu hayal çöpe atılır. Ben ÖSS'ye hazırlanırken bu tür hayaller kurar ama her seferinde de "hadi ulen, sen kim yatmak kim" (cümle birebir aynı olmasa da aynı anlamdadır) derdim. Üniversiteyi kazandıktan sonra da aynen dediğim gibi yatma fikrini bir çöpe atıp, hayallerimin peşinden koşmaya karar verdim. Bu koşu öyle bir şey ki bazen engelsiz, bazen engelli, bazen yokuş yukarı bazense yokuş aşağı oluyor. Geçen her yılla birlikte daha fazla olgunlaşıp dalında ağırlaşıyor insan...
Klişe bir cümle olsa da hayat yaşanılarak öğreniliyor. Ne yazık ki doğumdan hemen sonra bir bebeğin annesinin memesine yönelmesi gibi kalıtsal bir refleks değil. Aslında farklı bir açıdan bakıldığında bebeğin de yaptığı şey hayatta kalmak. Ama bu işe nerden başlayacağını bilmekle nasıl götüreceğini bilmek çok farklı şeyler. O nasıl başlayacağını bilse de devamında ailesine ve hayatını oluşturacak şeylere çokça ihtiyaç duyacak.
Bunca nutku niye mi attım? Bilgisayar Destekli Tasarım dersini okul bilgisayarlarının yetersizliği sebebiyle kendi bilgisayarlarımız ile yapacağımızı öğrendiğim için... Kimse "yavrum senin taşınabilir bilgisayarın var mı?" demeden yoluna devam ettiği için... Kimse bu yaşanılan tiraji komik olaya ses etmediği ve yalnız başıma kaldığım için...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder